Κι αν μες στους λαϊκούς ξανοιχτείς και ψάξεις πού θα ’βρεις μνήμη θανάτου, της Καλύμνου τα τέκνα να ρωτήσεις, αν δε βαστάς ν’ αφουγκραστείς τα πέλαγα.
Σσς !
Τα διηγήματα της Καλύμνου
Αχ, Κάλυμνος, πόσες και πόσες φορές ξεπροβόδισες τα παιδιά σου, πόσες φορές κράτησες σαν κοράλλι στα σπλάχνα σου τη λαχτάρα τους, πόσες φορές, Καλύμνια κόρη, έκρυψες το δάκρυ σου στην πέτρινη θωριά σου.